Rauw & alsof'Er zijn die beelden. Altijd die beelden, dat wat we herinneringen noemen. Als dias klik, klik, klik roteren ze in mijn hoofd. Altijd maar weer datzelfde rondje. De projector op stand by. Het zoemen dat aanzwelt, omdat iets je triggert om achterom te kijken. Je raakt, heel even, verblind door die felle lichtstraal waarin het stof een macabere dans uitvoert en dan komen de beelden. Als kogels dringen ze je hoofd, je hart, je buik binnen. Ik bevind me