LoerhoekWaarom ik altijd over die kinderen schrijf. Omdat ze licht geven. Vuurvliegjes zijn het, zoemend en zeurend, zeker door mijn bestaan. Dwars door alle onoplosbare metafysica en prullaria in het grote hoofd heen bewegen ze zich, met een lichtvoetigheid die ik mij herinner als een droom. Ook dat doen ze: mij herinneren aan een voorbije gewichtloosheid. Dan zou ik in hun lijfjes willen kruipen en opsa faldara. Als ik ze 's ochtends wek. die lach. Het is